Το εγχειρίδιο που απαντά

Η Ντουνιαζάντ χρειαζόταν ένα εγχειρίδιο. Το εργαλείο που ένωνε τις ιστορίες αποδείχθηκε το κατάλληλο εργαλείο για να συγκρατήσει ένα εγχειρίδιο. Έτσι γεννήθηκε το Tawaddud.

Κάθε νέα πλατφόρμα χρειάζεται ένα εγχειρίδιο, και η Ντουνιαζάντ δεν αποτελεί εξαίρεση. Ο αναγνώστης πρέπει να γνωρίζει πώς να εισέλθει και πώς να επιλέξει τη γλώσσα. Ο συγγραφέας πρέπει να γνωρίζει πώς να υποβάλει μια ιστορία και τι συμβαίνει μετά. Ο επικυρωτής πρέπει να γνωρίζει τι να ελέγξει και πώς να υπογράψει. Σελίδες για να γραφτούν, και μερικά βίντεο, επειδή ορισμένα πράγματα γίνονται κατανοητά κοιτάζοντας.

Το ερώτημα ήταν πού να τα τοποθετήσουμε.

Οι τρεις λάθος επιλογές

Η πρώτη ιδέα ήταν να τα τοποθετήσουμε μέσα στις ιστορίες: μια ενότητα «βοήθεια» μέσα στη Ντουνιαζάντ. Αλλά ένα εγχειρίδιο ανάμεσα στις ιστορίες είναι μια πινακίδα κυκλοφορίας μέσα σε ένα δάσος: χρήσιμη, αλλά εκτός θέσης. Η Ντουνιαζάντ είναι φτιαγμένη για να διαβάζει κανείς ιστορίες, και όλα όσα βρίσκονται μέσα σε αυτήν πρέπει να είναι έτσι.

Η δεύτερη ήταν το YouTube για τα βίντεο και ένα PDF για τα υπόλοιπα. Λειτουργεί, και το κάνουν όλοι. Αλλά ένα PDF απαντά στις ερωτήσεις με τη σειρά που τις σκέφτηκε αυτός που το έγραψε, και αυτός που φτάνει έχει μόνο μία ερώτηση, τη δική του, που βρίσκεται στο κεφάλαιο εννέα και εξαρτάται από κάτι που ειπώθηκε στο κεφάλαιο δύο. Και ένα βίντεο στο YouTube φέρνει μαζί του τα cookie και τα σενάρια κάποιου άλλου, σε έναν ιστότοπο που υπόσχεται να μην ακολουθεί κανέναν.

Η τρίτη ήταν να ρωτήσεις έναν βοηθό. Αλλά έναν βοηθό που δεν έχει διαβάσει το εγχειρίδιο του Dunyazad, και κανείς δεν το έχει διαβάσει επειδή δεν υπήρχε, απαντάει ούτως ή άλλως, με την ίδια σίγουρη φωνή. Στα πράγματα που δεν είναι γραμμένα πουθενά, η εφεύρεση είναι η μόνη επιλογή που έχει.

Το εργαλείο που υπήρχε ήδη

Σε εκείνο το σημείο ήρθε μια απλή ιδέα. Το Dunyazad δεν είναι ένα δοχείο ιστοριών: είναι ένα εργαλείο για να κρατάει μαζί κείμενα. Κάθε άτομο, τόπος, αντικείμενο ή ιδέα έχει μια σταθερή ταυτότητα· κάθε ιστορία δηλώνει σε τι συνδέεται· οι συνδέσεις έχουν βάρος· και όποιος ρωτάει κάτι τον βοηθό του ιστότοπου λαμβάνει μια απάντηση από τα έγγραφα, με το έγγραφο να αναφέρεται.

Ένα εγχειρίδιο είναι το κείμενο που έχει περισσότερο ανάγκη από όλα αυτά. Οι «άνθρωποι, τόποι και ιδέες» του είναι οι έννοιες: η σήμανση, το προσχέδιο, ο πιστοποιητής, η γλώσσα προέλευσης. Κάθε σελίδα πρέπει να είναι ολόκληρη, όπως μια ιστορία, επειδή όποιος την ανοίγει έχει μια ερώτηση και δεν θέλει ένα κεφάλαιο. Και από κάθε σελίδα πρέπει να φαίνεται τι προηγείται, τι ακολουθεί, τι φαίνεται μακρινό και εξαρτάται από τον ίδιο κανόνα.

Με μικρό κόστος, το ίδιο εργαλείο που στηρίζει τις ιστορίες μπορούσε να στηρίξει και το εγχειρίδιο. Αρκούσε να του δώσεις ένα άλλο όνομα και μια άλλη πόρτα.

Η δούλη που απαντούσε

Το όνομα προέρχεται από εκεί που προέρχεται η Ντούνιαζάντ. Στις Χίλιες και μία νύχτες υπάρχει μια ιστορία χωρίς τζίνι και λάμπες: ένας νεαρός από τη Βαγδάτη σπαταλά την κληρονομιά του και του μένει μόνο ένα πράγμα, μια σκλάβα, η Ταβαντούντ, που ο πατέρας της είχε εκπαιδεύσει σε κάθε επιστήμη. Είναι αυτή που του λέει τι να κάνει: «πάμε στον χαλίφη και ζήτησε δέκα χιλιάδες δηνάρια».

Ο Χαρούν αλ-Ρασίντ δεν πληρώνει με μια απλή υπόσχεση. Καλέι τους λόγιους της αυλής, έναν κάθε φορά για να μάθει, και καθένας τους την ανακρίνει για μια ολόκληρη μέρα: ο νομικός, ο γιατρός, ο αστρονόμος, ο φιλόσοφος, ο δάσκαλος σκακιού. Εκείνη απαντά σε όλους, και στο τέλος κάνει μια ερώτηση στην οποία κανείς δεν μπορεί να απαντήσει. Ο χαλίφης πληρώνει, και ο νεαρός αποκτά ξανά μια περιουσία.

Η ιστορία λέει δύο πράγματα που ένα εγχειρίδιο πρέπει να έχει κατά νου. Ότι η γνώση έχει αξία όταν απαντά στην ερώτηση που τίθεται, όχι με τη σειρά που διδάχθηκε. Και ότι ο χαλίφης δοκίμασε πριν πληρώσει: μια απάντηση έχει αξία αν κάποιος απαντήσει σε αυτήν.

Ταβαντούντ

Η Ταβαντούντ είναι το εγχειρίδιο της Ντούνιαζάντ, σε μορφή ιστοσελίδας. Έγγραφα και βίντεο για το πώς να διαβάσετε, πώς να γράψετε, πώς να πιστοποιήσετε, ένα για κάθε θέμα, ολόκληρο. Οι έννοιες συνδέονται μεταξύ τους και διασχίζονται: από το «το σήμα» φτάνετε στο «ποιος πιστοποιεί» και από εκεί στο «τι συμβαίνει σε μια απορριφθείσα αφήγηση», χωρίς να περάσετε από έναν ευρετήριο. Οι σελίδες γράφονται από αυτόν που έχτισε αυτό που περιγράφουν, με όνομα και ημερομηνία, και αλλάζουν όταν αλλάζει η Ντούνιαζάντ.

Και όταν στο Dunyazad ρωτούν τον Shitsuji «πώς μπορώ να…», η απάντηση έρχεται από εδώ: από τη σωστή σελίδα, με αναφορά. Όχι από αυτό που ένα μοντέλο θυμάται ότι έχει διαβάσει κάπου.

Τι θα μπορούσε να ακολουθήσει

Το Tawaddud γεννήθηκε για ένα μόνο πράγμα, και θα το κάναμε ακόμα κι αν χρησίμευε μόνο σε αυτό. Αλλά ένα νέο εργαλείο ανοίγει δρόμους που δεν είχαν αναζητηθεί. Η ανάγκη από την οποία γεννήθηκε δεν είναι μόνο δική μας: όποιος κατασκευάζει κάτι έχει ένα εγχειρίδιο να γράψει και τα ίδια τρία λάθος κουτιά για να το τοποθετήσει. Αν κάποιος χρειαστεί ένα μέρος φτιαγμένο έτσι για το εγχειρίδιό του, η πόρτα είναι η ίδια.