Instrukcja, która odpowiada

Dunyazad potrzebowała instrukcji obsługi. Narzędzie, które łączyło opowieści, okazało się właściwym narzędziem do połączenia instrukcji obsługi. Tak powstał Tawaddud.

Każda nowa rzecz potrzebuje instrukcji obsługi, a Dunyazad nie jest wyjątkiem. Czytelnik musi wiedzieć, jak się zalogować i wybrać język; autor musi wiedzieć, jak przesłać opowiadanie i co się dzieje dalej; osoba certyfikująca musi wiedzieć, co sprawdzić i jak się podpisać. Strony do napisania i kilka filmów, ponieważ niektóre rzeczy lepiej zrozumieć, oglądając.

Pytanie brzmiało, gdzie to umieścić.

Trzy złe pudełka

Pierwszym pomysłem było umieszczenie ich wśród opowiadań: sekcja „pomoc” w Dunyazad. Ale instrukcja obsługi pośród opowiadań to znak drogowy w lesie: przydatna, ale nie na miejscu. Dunyazad został stworzony do czytania historii, a wszystko, co się w nim znajduje, powinno to odzwierciedlać.

Drugim pomysłem był YouTube dla filmów i PDF dla reszty. To działa i wszyscy to robią. Ale PDF odpowiada na pytania w kolejności, w jakiej zostały zadane przez autora, a osoba, która do niego trafia, ma tylko jedno pytanie, które znajduje się w rozdziale dziewiątym i zależy od czegoś, co zostało powiedziane w rozdziale drugim. A film na YouTube niesie ze sobą ciasteczka i skrypty kogoś innego, na stronie, która obiecuje nikogo nie śledzić.

Trzecią rzeczą było zapytanie asystenta. Ale asystenta, który nie przeczytał podręcznika Dunyazad, a nikt go nie przeczytał, ponieważ nie istniał, odpowiada tak samo, z tą samą pewnością. W kwestiach, które nie są nigdzie zapisane, jedyną opcją jest improwizacja.

Narzędzie, które już było

Wtedy wpadł mi do głowy prosty pomysł. Dunyazad nie jest zbiorem opowiadań: to narzędzie do łączenia tekstów. Każda osoba, miejsce, obiekt lub idea ma stabilną tożsamość; każde opowiadanie deklaruje, do czego się odwołuje; powiązania mają wagę; a każdy, kto zadaje pytanie asystentowi na stronie, otrzymuje odpowiedź zaczerpniętą z dokumentów, z podaniem źródła.

Podręcznik jest tekstem, który najbardziej tego potrzebuje. Jego „osoby, miejsca i idee” to pojęcia: znacznik, szkic, certyfikator, język źródłowy. Każda strona musi być kompletna, jak opowiadanie, ponieważ osoba, która ją otwiera, ma pytanie i nie chce rozdziału. I z każdej strony powinno być widać, co było wcześniej, co będzie później, co wydaje się odległe i podlega tej samej zasadzie.

Przy niewielkim nakładzie kosztów to samo narzędzie, które podtrzymuje opowiadania, mogło podtrzymywać podręcznik. Wystarczyło nadać mu inną nazwę i inne wejście.

Niewolnica, która odpowiadała

Nazwa pochodzi od Dunyazad. W Tysiącu i jednej nocy jest historia bez dżinów i lamp: młody Bagdady marnotrawi spadek i zostaje mu tylko jedna rzecz, niewolnica, Tawaddud, którą ojciec uczył każdej nauki. To ona mówi mu, co robić: zabierz mnie do kalifa i poproś o dziesięć tysięcy dinarów.

Harun al-Rashid nie płaci na słowo. Zwołuje uczonych z dworu, po jednego, aby zapytać, a każdy przesłuchuje ją przez cały dzień: prawnik, lekarz, astronom, filozof, mistrz szachów. Ona odpowiada każdemu, a na końcu zadaje pytanie, na które nikt nie potrafi odpowiedzieć. Kalif płaci, a młody człowiek odzyskuje fortunę.

Historia mówi dwie rzeczy, które powinien pamiętać podręcznik. Wiedza jest cenna, gdy odpowiada na zadane pytanie, a nie w kolejności, w jakiej została zdobyta. I że kalif przetestował, zanim zapłacił: odpowiedź jest warta, jeśli ktoś na nią odpowie.

Tawaddud

Tawaddud to podręcznik Dunyazad, w formie strony internetowej. Dokumenty i filmy o tym, jak czytać, jak pisać, jak certyfikować, po jednym na temat, każdy w całości. Koncepcje są ze sobą powiązane i można je przechodzić: od «znacznika» do «kto certyfikuje», a stamtąd do «co się dzieje z odrzuconą narracją», bez przechodzenia przez spis treści. Strony są pisane przez osoby, które zbudowały to, co opisują, z imieniem i datą, i zmieniają się, gdy zmienia się Dunyazad.

A kiedy w Dunyazad ktoś pyta Shitsuji «jak to zrobić…», odpowiedź pochodzi stąd: z właściwej strony, z cytatem. Nie z tego, co model pamięta z przeczytania gdzieś.

Co może nastąpić dalej

Tawaddud narodziło się z jednego celu i zrobilibyśmy to nawet, gdyby służyło tylko temu. Ale nowe narzędzie otwiera drogi, których się nie szukało. Potrzeba, która dała mu początek, nie jest tylko nasza: każdy, kto coś buduje, ma instrukcję do napisania i te same trzy błędne pudełka, w które ją włożyć. Jeśli ktoś będzie potrzebował takiego miejsca na swoją instrukcję, drzwi są takie same.